Ελεύθερη έκφραση ! Πόσο όμορφα ακούγεται !

vv

[…]

Βροχή, βροχή, βροχή. Οι στέγες είναι τόσο μελαγχολικές με την υγρή, κλαψιάρικη όψη τους. Τι μπορεί να είναι χειρότερο από τα σπίτια; Κουτιά: ασυγχώρητα ορθογώνια, ογκώδη, όλα ίδια μεταξύ τους.

Τι υπήρχε εδώ μερικές χιλιάδες χρόνια πριν; Τα κίτρινα φύλλα έπεφταν πάλι με τον ίδιο τρόπο, μόνο που στη θέση του «κόκκινου σπιτιού με τα παραθυρόφυλλα» υπήρχαν βάλτοι.

Παρ’ όλα αυτά το φθινόπωρο είναι όμορφο. Τι όμορφα που πέφτει το φύλλο ! Νά το που κόπηκε, στριφογυρίζει αναποφάσιστα, έπειτα πέφτει χαμηλότερα, χαμηλότερα, και τελικά με μια αρμονική κίνηση φωλιάζει στη γη, όπου βρίσκονται τ’ αδέλφια του – που όλα τέλειωσαν τη σύντομη ζωή τους με το ίδιο ακριβώς ταξίδι. Η πτώση των φύλλων – σύμβολο της ανθρώπινης ζωής. Όλοι εμείς, αργά ή γρήγορα, ύστερα από ένα σύντομο στριφογύρισμα στον αέρα των στοχασμών, των ονειροπολήσεων και των μύχιων σκέψεών μας, επιστρέφουμε στη γη. Όλες οι χαρές και οι λύπες του φθινοπώρου προέρχονται ακριβώς από το γεγονός ότι είναι αναπόφευκτο. Το κίτρινο καλύβι από ξεραμένο λυκίσκο, το υγρό μαύρο χρώμα, τα κίτρινα μελαγχολικά φύλλα, όλα αυτά τα μισητά και αγαπημένα πράγματα, που μας γοητεύουν και μας βασανίζουν ταυτόχρονα.

[…]

Δεν υπάρχουν πια άνθρωποι έτοιμοι για δράση, κουράστηκαν, ξεθώριασαν, κι εγώ δεν πιστεύω ότι εκείνοι οι ίδιοι, οι κοινοί και ευχαριστημένοι άνθρωποι, θα μπορούσαν πια να αναστήσουν την επανάσταση.

Ώ!, όχι, τέτοιοι άνθρωποι δε δημιουργούν.

[…]

Να παλέψουμε λοιπόν, τη στιγμή της εξέγερσης εγώ θα αγωνιστώ για την ανέφικτη ελευθερία και για την ομορφιά ενός άλλου κόσμου. Όχι για το λαό ούτε για την πλειοψηφία, που είναι απαθής, ανόητη, και έχει πάντα άδικο. Να η θεωρία που μπορεί να υποστηρίζει κανείς, που δεν θα τον προδώσει ποτέ: να είσαι στο πλευρό της μειοψηφίας που διώκεται από την πλειοψηφία. Να πηγαίνεις ενάντια – να το σύνθημά μου !

Ενάντια σε τι ; θα ρωτήσετε εσείς. Ενάντια στον παγανισμό τον καιρό των πρώτων χριστιανών, ενάντια στον καθολικισμό, όταν εδραιώθηκε ως επίσημη θρησκεία του κράτους και εκχυδαίστηκε στο πρόσωπο των άπληστων, ακόλαστων, ποταπών υποστηρικτών του, ενάντια στη δημοκρατία για το Ναπολέοντα, ενάντια στο Ναπολέοντα για τη δημοκρατία, ενάντια στον καπιταλισμό στο όνομα του σοσιαλισμού (όχι, όχι στο όνομά του, αλλά στο όνειρο, το δικό του όνειρο που καλύπτεται από το σοσιαλισμό), ενάντια στο σοσιαλισμό μετά την εδραίωσή του, ενάντια, ενάντια, ενάντια !

Δεν υπάρχει τίποτα αυθεντικό για το οποίο θα άξιζε να αγωνιστείς, για το οποίο θα άξιζε να πεθάνεις. Το συμφέρον ! Τι χυδαιότητα ! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου…

[…]

Άς είναι μεγάλα λόγια ! Τα μεγάλα, όμορφα λόγια εκφράζουν μεγάλες, τολμηρές σκέψεις! Αγαπώ τρομερά τις λέξεις, την όψη τους, τον ήχο τους, τη μεταβλητότητά τους, τη σταθερότητά τους. Αφού η λέξη είναι το παν ! Για την ελεύθερη έκφραση πέθανε ο Τζιορντάνο Μπρούνο και ο σχισματικός Αββακούμ, για την ελεύθερη έκφραση, για το χώρο, για το άκουσμα της λέξης «ελευθερία» πέθαναν όλοι αυτοί.

Ελεύθερη έκφραση ! Πόσο όμορφα ακούγεται !

Απόσπασμα από γράμμα την Μαρίνας Τσβετάγιεβα, γραμμένο στα 1909 και παρμένο από τη σελίδα 411 του αυτοβιογραφικού της χειρόγραφου.

Μαρίνα Τσβετάγιεβα «Μια ζωή μέσα στη φωτιά / Εξομολογήσεις» , εκδόσεις της Εστίας, σε παρουσίαση του Τσβετάν Τοντορώφ.

Η φωτογραφία είναι από το samizdatproject του Δημ. Τριανταφυλλίδη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s