Ποίηση εναντίον φιλοσοφίας

   «Πολύ κοντινά ακόμα στη φύση, είναι τα ξαδέλφια του ανέμου και της θάλασσας : τα ψελλίσματά τους προσφέρουν, σ’ όποιον ξέρει να τα καταλάβει, διδάγματα πλατειά κι’  αόριστα.

   Ο παππούς μου είχε κάποτε διασχίσει τη λίμνη της Γενεύης, με συνταξιδιώτη τον φιλόσοφο Ανρί Μπεργκσόν: » Ήμουν τρελλός από ενθουσιασμό, έλεγε, τα μάτια μου δεν μου φτάνανε, για να θαυμάσω τις αστραφτερές χιονισμένες βουνοκορφές, για να παρακολουθήσω τους αντικατοπτρισμούς του νερού. Ο Μπεργκσόν, όμως, καθισμένος πάνω σε μία βαλίτσα, δεν ξεκόλλησε το βλέμμα του απ’ τα πόδια του.

   Το συμπέρασμα που έβγαζε απ’ αυτό το ταξιδιωτικό επεισόδιο, ήταν πως ο ποιητικός στοχασμός ήταν προτιμότερος απ’ τη φιλοσοφία.»

jean-paul_sartre_french_existentialist_writer_philospher_playwright-htm

   Αυτά γράφει ο Σαρτρ στις «Λέξεις» του. Και μονάχα αυτό το βιβλίο να έγραφε νομίζω πως θα του άξιζε το Νόμπελ. Είναι η επιτομή της αποδόμησης των προτύπων και της πατρικής φιγούρας-ήδη ήρθε και η δική μου σειρά! Μαγικό…

   Αναλογιζόμουν την παραπάνω αξέχαστη φράση-που τόσο με είχε εντυπωσιάσει-καθισμένος με το γιο μου ψηλά επάνω από τη λίμνη το Σ/Κ και κοιτάζοντας τα απέναντι βουνά και τη γαλήνια επιφάνεια του νερού που την μαχαίρωναν τα πουλιά κάθε τόσο.

   Η φωτογραφία είναι από το http://www.aformi.gr