Ο έρωτας είναι μάχη για όσους δεν ξέρουν ούτε κατά διάνοια τι μυρωδιά έχει ο έρωτας.

-Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα λεφτά. Μ’ ενδιαφέρει ο έρωτας. Κι ο έρωτας είναι μάχη. Θα δώσω τη μάχη μου ως το τέλος. Αλλά θα σε κερδίσω, είπε η ηλίθια Μαρί Κλοντ στον Φραντς, στην Αβάσταχτη Ελαφρότητα, βέβαια. Κι αυτός απάντησε: Ο έρωτας είναι μάχη; Δεν έχω την παραμικρή διάθεση να πολεμάω…
   Άνοιξε την πόρτα κι έτρεξε στη Σαμπίνα.

malvina

» Αν έχω καταλήξει σε ένα ερωτικό συμπέρασμα όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι παρά μόνο αυτό:  Ο έρωτας είναι μάχη για όσους δεν ξέρουν ούτε κατά διάνοια τι μυρωδιά έχει ο έρωτας. Μην ακούτε τους ηλίθιους, κορίτσια. Ονειρεύονται πεδία ερωτικών μαχών σπαρμένα με πτώματα, επειδή ζουν και ερωτεύονται σαν ψοφίμια. Παλεύοντας με τον άλλο, με σκοπό να κερδίσουν  τον άλλο και να αναπτύξουν πάνω του εδαφική κυριότητα. Τέτοιοι λυσσασμένοι και μικροπολιτικατζίδικοι έρωτες, μακριά από μας κι όπου θέλουν να ΄ναι.

   Ό,τι μόνο ο έρωτας μπορεί – παράδειγμα: Ανδρέας Παπανδρέου. Τον βλέπω να τρέχει στην Τήνο, στη Σέριφο και στην Αμοργό και ωρύομαι: Ευλογημένε έρωτα… Του ΄χει δώσει μια πάσα η καψούρα, άλλο πράμα. Ακτινοβολεί ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει Χριστό, ούτε από μπαι-πας ούτε από τίποτα. Βγαίνει να ξαναμαζέψει πελατεία για τρία χρόνια αργότερα. Και για να πούμε την αλήθεια, φοράει τώρα πια και κανένα πουκάμισο της προκοπής, κοστουμάκια διαλεγμένα με γούστο. Όχι σαν παλιά που έβγαινε στη Βουλή κανελής από πάνω μέχρι κάτω.
   Ό,τι μόνο ο έρωτας μπορεί – παράδειγμα: Τζούλια Ρόμπερτς. Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν αυτό το εξαίσιο θηλυκό, εκτός από παιδί ενός τρελλού έρωτα; Το φωνάζει από μακριά. Όπως ακριβώς και η Ναστάζια Κίνσκι και η Σοφί Μαρσό και η μεγάλη Μπεατρίς Νταλ. Αντίθετα, παιδιά που γεννήθηκαν από συμβατικούς, συμπτυγμένους, υγιεινούς μικροέρωτες ή από συνοικέσια, είναι ο Σαρλ Ανζαβούρ, ο Γούντι Άλλεν, η Ροζάνα Μπαρ και πολλά άφυλα δήθεν »ωραία» πλάσματα, με πρώτη και καλύτερη τη Σίμπιλ Σέπαρντ…
   Ό,τι μόνο ο έρωτας μπορεί – παράδειγμα είναι η ενδυμασία: Ο φίλος μου ο Γιάννης Αντωνίου μου έλεγε πως άρχισε να φτιάχνει ρούχα παρατηρώντας τις ερωτευμένες γυναίκες. Ακόμη και η πιο κακόγουστη είχε πάνω της κάτι που αποτελούσε άρση της κακογουστιάς: τη διαθεσιμότητα του σώματός της. Θυμήθηκα την ατάκα του Αλμοδοβάρ: Καμμιά γυναίκα δε φοράει χρυσά κουμπιά στ’ αυτιά της, όταν ξέρει πως κάποιος θα της ψιθυρίσει στ’ αυτάκι ένα »σ’ αγαπώ, μωρό μου». Μικρές διαφορές ανάμεσα στην ενδυμασία της ερωτευμένης γυναίκας και της άλλης – πάντα κατά τον Γ.Α.: Η ερωτευμένη δεν ντύνεται για να ξιπάσει τη γειτόνισσα, κατά συνέπεια, αδύνατον να φορέσει απλικαρισμένο κεφάλι αρκουδοτόμαρου πάνω σε μπλούζα. Τα παπούτσια της δεν έχουν φιόγκους ούτε μέτρια τακουνάκια. Είναι ή ίσια ή ψηλοτάκουνα. Αποφεύγει τα χρώματα που »φωτάνε» το πρόσωπο και διαλέγει μαύρα ή ολόλευκα ρούχα. Το αισχρό κόκκινο και το φριχτό μπλε είναι ιδανικά για κουρτίνα μπάνιου σε τροχόσπιτο, αλλά καμμιά ερωτευμένη δε τα καταδέχεται. Οι φούστες της είναι πάντα ένα νούμερο στενότερες και κοντές, σαν της Ευδοκίας – τις κομ ιλ φο, άνετες λινές φουστίτσες τις αφήνει για τις άλλες κυρίες. Φοράει μεταξωτά εσώρουχα σε ανδρική γραμμή και πάντα πιτζάμες. Ποτέ νυχτικιά. Οι παντόφλες αποκλείονται διά ροπάλου, όπως επίσης και οι φόρμες γυμναστικής.
   Κατά τα άλλα – και για να παραφράσω μια μεγάλη κουβέντα του Μπουνιουέλ -, ο έρωτας ανάμεσα στα ανθρώπινα πλάσματα θα έστεκε πολύ περισσότερο στο ύψος του – απ’ όσο στέκει – αν φωτίζαμε τους λόγους του έρωτά μας και τις μυστικές συνδέσεις ανάμεσα στα δυο μισά..

   Επιμύθιο και δεύτερο συμπέρασμα: Αν είναι κακό να σκοτώνεις τον πλησίον σου δίχως λόγο, είναι χίλιες φορές πιο κακό να ερωτεύεσαι και ν’ αγαπάς τον πλησίον σου χωρίς λόγο…»

-Μαλβίνα Κάραλη, 1991 περιοδικό »ΓΥΝΑΙΚΑ»

Advertisements

»Απόφευγε…» είναι οι ευχές για το 2016

 

 

Απόφευγε τις σκληρές εκδικήσεις.

Κανενός εχθρού η τιμωρία δεν αξίζει όσο ένας ήρεμος ύπνος

Φρόντιζε ν’ απομακρύνης τους ανεπιθύμητους ,

χωρίς να τους εξολοθρεύης.

Έτσι, και ήσυχος θα είσαι, και μεγαλόψυχος θα φαίνεσαι…

 

Συμβουλές του χαλίφη Άλ-Σαχ-Αούν που άφησ’ εποχή

για την πρωτοτυπία του.

Συμβουλές, που τις εφάρμοσε ο ίδιος, στέλνοντας σε «καλές θέσεις»,

αλλά μακρυά, όσους το κέφι του χαλάγαν…

Γι’ αυτό και μπόρεσε άνετα να μελετήση τον Αριστοτέλη,

να μάθη άλγεβρα, να χαρή τις σκλάβες του χαρεμιού του,

και να δοξάζη τον Αλλάχ με καθαρή καρδιά.

 

Τρύφωνας, Χ.

Από την ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ  Της Νεοελληνικής Γραμματείας (Η ΠΟΙΗΣΗ), Τόμος 3, σελίδα 1519, των Ηρακλή& Ρένου, Ήρκου & Στάντη Αποστολίδη, Εκδ. ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 

«Το Μαμάτσειο, ο Νίκος Ζανδές και η Χειρουργική αξιοπιστία της πόλης της Κοζάνης»

ΜΑΜΑΤΣΕΙΟ…

Αμφισβητούσε η σκέψη…

Ίσως το ακατόρθωτο…

Την έκβαση προεξοφλούσε…

Σε ένα πόρισμα αξονικής… τόση λεηλασία…

Ένας μικρός κόμπος στο λαιμό…

Ύστερα αγρύπνια στην ατέλειωτη νύχτα…

Ίριδες διεσταλμένες στην τελική αγωνία…

Γουργουρητό νανούρισμα θανάσιμο…

Η απάτη του οξυγόνου…

Ξέρεις πως ο αέρας δε φτάνει μέσα…

Για αυτό θαρρείς πως κρέμονται στους τοίχους τα οξυγόνα…

Μόνο το σφίξιμο στο στήθος επιστρέφει δριμύ…

Και αγναντεύεις την Άννα τη Μήγκου… τη Μελπομένη τη Μοριχοβίτου… την Έλισσάβετ την Κέδρου…

Να σου ψιθυρίζουν υποδόρια ότι ζητάει το κορμί…

Άρε Κική… Κί(ρ)κη… μάντισσα..

Σώμα φωλιά οδύνης…

Σφρίγος φευγάτο…

Αύριο ενυπόθηκο…

Στον αντιστροφομέτρη χρόνο του τελικού σταδίου της επέμβασης…

Εκείνο το ρολόι ακριβείας στον προθάλαμο των χειρουργείων…

Πάνω θαρρείς από τις άγριες εκχυμώσεις του νυστεριού που προκάλεσε στο ναρκωμένο κορμί… η Αρετή… που δεν κατάφερα να γνωρίσω…

Στο διάτρητο χέρι από τις ‘’πεταλούδες’’…

Άραγε τι να μετρά;

Που να στραφεί το πέτρινο χείλι;

Που να στραφεί η κόρη της ίριδας;

  • Ο κύριος Μεντεσίδης;

Ω! φωνή των ερειπίων της σκέψης!

Εγγαστρίμυθη νύξη της αρχέγονης φωτιάς θαρρείς…!

Λούζονταν ένα ολόκληρο πεπρωμένο μέσα στο γαλανό καταστατικό της απόρθητης πόρτας εισόδου των επεξηγήσεων…

‘’ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ Η ΕΙΣΟΔΟΣ’’

Στα λιγοστά βήματα είχα καλά κρυμμένη μέσα μου μια απόπειρα κατανόησης για την ετυμηγορία…

Σκόρπισαν ρόδα…

Ακούραστα τα χέρια μιας επιμονής που λάτρεψα τις σιωπηλές κινήσεις τους…

Ένας απόηχος απομακρυσμένης μουσικής κίνησε τον αέρα…

Τα χειρουργημένα φωνήεντα μπήκαν ανάμεσα στα σύμφωνα με τόση αρμονία… όμοια της επέμβασης θαρρείς…

Πέρασαν τα πρώτα ιατρικά ‘’νήματα’’…

Κι ο ουρανός χωρίστηκε από τον ίσκιο του κυπαρισσιού…

Ίσως κι από το ‘’ανάστημα’’ του χειρουργού…

Το σκοτάδι ξημέρωσε…

Σα μαύρη ανάσα που σβήστηκε από το τοπίο…

Κι έτσι η πρώτη νύχτα… κι η επόμενη… κι η επόμενη…

Νύχτα με το δικό του φως…

Γιορτινό από ευγένεια ψυχής…

Κι ύστερα πορεύτηκα..

Προς την ‘’αυξημένη φροντίδα’’…

Οι λάμψεις των φοβισμένων ουρανών περπατούσαν ανάποδα…

Από μιας γης τη βεβαιότητα…

Τα καλώδια πλεγμένα παντού…

Τα μόνιτορ αναβόσβηναν τους δικούς σου φερέλπιδους παλμούς θαρρείς…

Κι όλο το προσωπικό εκεί…

Κατασκεύαζε στιγμιότυπα ομορφιάς… απίστευτης ευγένειας… χαμόγελου… εξυπηρέτησης… κατανόησης…

Σάστισε η σκέψη κι η ψυχή…

Για κείνα τα πραγματικά ‘’παλληκάρια’’…

Παρά την απόμακρη ‘’καμπύλη’’ της καρδιάς από την ευταξία της καρπόδεσης…

Η ομορφιά παντού…

Από στόμα σε στόμα…

Από βλέμμα σε βλέμμα…

Κι ύστερα στο 237…

Στο ανεξερεύνητο υλικό της σκέψης έγινε η ψυχή μάρτυρας ανακαλύψεων…

Στο βλέμμα όλων των κοριτσιών και αγοριών…

Πασχαλίδου Φωτεινή… Αναγνώστου Βασμαμία…

Έλαμπαν τα μάτια τους…

Μπουγιουκλή Χιονία… Γεωργατζά Ευαγγελία…

Απίστευτη αίσθηση…

Περπάτη Αναστασία… Παπανίκου Θεοδώρα…

Κατάθεση ψυχής…

Τσουτσούρη Αφροδίτη… Λιόλιου Μαρία…

Οι συνοδοί να περάσουν έξω…

Καραμίχου Στέλλα.. Σοματσέσκου Ραμόνα…

‘’Θέλω να πάω να στολίσω το δέντρο μου’’…

Τσίρου Μαρία… Παπαγιάννη Δέσποινα…

Ανάταση ψυχής…

Τέλιου Μαρία… Τιπουϊκίδου Γεωργία…

Με συγχωρείτε… Αμέσως!

Γεωργιάδου Ελπίδα… Γαβριηλίδου Λίτσα…

Και τα παλληκάρια…

Ηλιάδης Νίκος… Σιάτρας Απόστολης…

Κυρία προϊσταμένη!…

Δε σας λησμόνησα!…

Μουστάκα Κωνσταντίνα…

Σε κάθε συναπάντημα και πέρασμα από το βουβό περίκλειστο υαλοπέτασμα PVC… παρατήρησα πως είχε διαρροές… Το διαπερνούσε το χαμόγελο και η ακούραστη ευγένεια και εξυπηρέτησή σας…

Να είστε περήφανη για το προσωπικό σας…!

Όπως κι αυτό για σας…!

Στο βλέμμα τους κατοικούσαν τα οράματα της ψυχής θαρρείς…

Ακάλεστη η θλίψη στα μάτια των ασθενών…

Δοξαριά Vivaldi σε κάθε σκέψη υπακοής…

Αυτό το προσωπικό έπλαθε αλήθειες…

Με τα ερχόμενα σεντόνια των ανέμων… και της ‘’καμαριέρας’’ τους…

Των τροχήλατων βαγονιών της νοσηλείας…

Των γαλαζοφορεμένων καθαριστριών…

Της ‘’οσμής’’ των τραπεζοκόμων της ‘’κουζίνας’’…

Πάντα το ίδιο…

Άνθρωποι θεοί…

Η αίσθηση ανεξερεύνητη…

Μαγική…

Οι λέξεις κι οι ανάσες τους χνώτα λουλουδιών…

Αγρυπνούσαν για να ξυπνήσουν θύμησες θαρρείς…

Στο σούρουπο οι νότες της φωνής τους ζωγραφίζανε…

Τις άπειρες αλήθειες για τον κόσμο τούτο…

Μα που κανείς δε βλέπει…

Ο χρυσός αυτής της ματιάς…

Του καθενός… της καθεμιάς…

Ορυκτός…

Του πεπρωμένου…

Σπανίζει…

Μέσα στο θόρυβο…

Στην ακοή ασθμαίνοντας…

Της μάντισσας σιωπής…

Τα μάτια της σελάνας ανοιγόκλειναν…

Θαρρείς σαν τα δικά τους…

Μύριζε ζωή…

Νύχτες με τα πολλά τους χρώματα…

Κυνηγημένες από το άγχος της δουλειάς τους…

Κάτι όμως επέμενε να ‘’μυρίζει’’…

Κάτι που ανοιγόκλεινε και τα δικά μου μάτια…

Τελειοποιώντας έτσι μέσα στην κίνησή τους τη μορφή και το χαμόγελο του καθενός και καθεμιάς… κι εκείνης της ‘’μικρούλας΄΄…

Αειθαλής δημιουργία…

Ένα κόσμημα από συστατικά δυσεύρετα…

Η ομορφιά από στόμα σε στόμα…

Θέλει όργανα ευαίσθητα η αναγνώρισή της…

Η θλίψη που εναπόθετε το βάρος της στη ‘’διαδρομή’’ της νύχτας…

Κατασκόπευε ακάλεστα συμβάντα…

Ώσπου η αύρα του περάσματος ‘’χυνόταν’’ έξω από την αυταπάτη του ματιού…

Απεραντοσύνη…

Νυσταλέα παρηγορούσα τη μαρτυρική ματαιοδοξία των ‘’θνητών’’…

Άκουγες νότες στα βήματά τους…

Ακούραστα τα δάκρυα πότιζαν παράξενα τις δικές μου χαρές…

Λόγια παρμένα από τον πυθμένα μιας γλυκιάς ανάμνησης…

Κι ο διευθυντής…

Στις όποιες επαφές… ακούραστος… χαμογελαστός… με ενδιαφέρον αμείωτο… όπως κι ο Κρητικός… γεμάτος ευγένεια ψυχής…

Κι ο Νίκος ο Ζανδές…

Ο άνθρωπος αυτός διασχίζει τις σκιές…

Διαβαίνει το χρόνο που λευκαίνει τις σκέψεις…

Αποστηθίζει στους τριγμούς το ‘’χώμα’’…

Και το φως φέρνει ενώ ‘’βουλιάζει’’…

Σαν σε παιχνίδισμα που κατεβαίνει…

Από ψηλά… κι η χάρη του πικραίνεται…

Μυρίζει ο αέρας χώμα υγρό σε σάπια ‘’φύλλα’’…

Μα υψώνεται σαν τους αιώνες…

Ο άνθρωπος αυτός αλυχτά μες΄την αλήθεια του…

Μυρίζει ζωή, σάρκα και ιδρώτα…

Μυρίζει ‘’φόβο’’… κόπο… και θυμό…

Εδώ που ελαχτάρησε να ζει…

Απ΄τη μεγάλη επιθυμία για ζωή…

Μες΄τη μορφή του αγρυπνά η ζωή…

Ευωδιάζει και σαγηνεύει τη φύση του λειτουργήματός του…

Μάρτυράς του η νύχτα καθώς πλέει σε πελάγη εφημερίας…

Με δύναμη ψυχής συμπαντική…

Τη φύση να δαμάσει βούλεται…

Οσμίζεται τον κόσμο…

Σε αλήθειες μπαίνει ‘’απόρρητες’’…

Στέκεται εκεί ακύμαντος…

Εν μέσω τρικυμίας που μοιάζει με ζωή…

Μεγάλα όνειρα πλέκουνε γύρω του ιστό…

Αφού τα μαγικά χέρια του κρατούν…

Ζωή απ΄της ψυχής του το κλειδί…

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ….

Λουσμένος ναός στο φως όλων αυτών…

Μόνο στη λάμψη τους γονατιστός μπορείς να μετρηθείς…

Μένοντας στον αέρα των δικών τους εκπνοών…

Που της καθημερινής υγείας τους τα σπλάχνα τα σαπίζει…

Χαμόγελα και καλοσύνη…

Στη φυγόδικη στάση ίσως ενός οραματισμένου τίποτα…

Το βλέμμα κι η ψυχή τους είχαν τη χάρη να δίνουν παραίσθηση μόνιμη…

Δε θ΄αναγνώριζα τίποτα εκεί…

Αν το λαβωμένο απόγευμα είτε βράδυ είτε πρωί τους…

Δε νοιάζονταν για τη σκίρτηση νεοφερμένων πόνων…

Οι διαθέσεις τους δρομολογούνταν θαρρείς από την αποκλειστικότητα όλων των ατόμων μιας γενικευμένης συμπεριφοράς…

Που η ‘’γύρη’’ της έμπαζε τη σκόνη της στις νύχτες των μυστηρίων…

Στις αλειτούργητες εκφράσεις της ψυχής…

Στα αφυδατωμένα μπουκάλια των ορών…

Καληνυχτίζοντας τους φόβους των ‘’νηπίων’’…

Με το ‘’ασβεστολιθικό’’ νανούρισμα του ελέγχου της έκχυσης των αμινοξέων…

Τα μάτια τους κυοφορούσαν το μυσταγωγικό ‘’χαίρε’’…

Απίστευτο…

Ακόμη και μέσα στα παρατεταμένα πρωϊνά της νοσηλείας…

Σε κείνη την καταθλιπτική ‘’παρέλαση’’ κύκνων…

Σε ξένιζε η εμβέλεια του αποκρυπτογραφημένου χαμόγελου…

Που τόσο λείπει απ΄τη ζωή μας…

Τα λόγια τούτα ορύονται…

Με απεραντοσύνη…

Αποχαιρετώντας την αλησμόνητη μνήμη τυχόν εξαιρέσεων από τούτες τις άψυχες σελίδες…

Κείνα τα παιδιά του ΕΚΑΒ το βράδυ κείνης της Δευτέρας…

Που ήρθαν στην Κοιλάδα…

Άφησαν άφωνη τη σκέψη…

Με την απίστευτη ευγένεια ψυχής…

Μυθοποίηση λοιπόν του αιώνια συμβατικού…

Και απομυθοποίηση εξωφρενικών διαλόγων στο ίδιο συνάφι…

Στέλνουν ‘’χαιρετίσματα’’ στην εξουσία…

Στη δικαιοδοσία του αδιαχώρητου της σκέψης…

‘’Τα σταφύλια της οργής’’…

Μεθούν την αποξένωση…

Οι συναθροίσεις των κυρίων κυρίων αρουραίων στα υπόγεια των επιλογών…

Κι όχι στο φως του ΜΑΜΑΤΣΕΙΟΥ…

Προκαλούν εμετική διάθεση…

Καταλήγουν αβίωτες…

Το μερτικό της αθανασίας μοιρασμένο σε ‘’συσσίτια’’ δεν πρέπει να κάνει ούτε ένα ‘’γεύμα’’ πίσω…

Μην τους αφήσετε το θάνατο σε σκηνικό φονικό να στήσει πύλες…

Όπως λέει κι ο αδικοχαμένος Θέμης Κουτρούτσος…

 

Αναστάσιος Μεντεσίδης

Εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής

Απροσάρμοστοι άνθρωποι (του Κώστα Ουράνη)

d36b6c16-5ea0-4d37-bef6-b959e13a13a7_7

Υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάν τη ζωή με το σκυθρωπό πρόσωπο και το πένθιμο βλέμμα εξόριστων στη Σιβηρία, που θα κοίταζαν από το παράθυρό τους, μέσα στην καρδιά του χειμώνα, να πέφτει το χιόνι πάνω στα χιόνια. Όλα τους φαίνονται ομοιόμορφα, άδεια, ανούσια και πληκτικά.
Στο συμπόσιο της Ζωής δεν δείχνουν ούτε βουλιμία, ούτε απόλαυση. Κρατάν στάση χορτασμένων. Τίποτα δεν τους ενθουσιάζει, τίποτα δεν τους μεθάει. Όταν η ζωή τους προσφέρει κάτι άλλο, που θα το θεωρούσαν τύχη να το αποκτήσουν, τ’ αφήνουν να πέσει από τα χέρια τους μ’ απογοήτευση. Ονειρεύονται πάντα κάτι άλλο και ποθούν πάντα κάτι περισσότερο. Αλλά δεν μπορούν ποτέ να το καθορίσουν. Τα όνειρά τους είναι ρευστά κι οι πόθοι τους ατμώδεις: δεν έχουν ποτέ μορφή συγκεκριμένη και το περιεχόμενό τους είναι κάθε στιγμή διάφορο.
Η ζωή των ανθρώπων αυτών περνάει σχεδόν χωρίς πράξεις και χωρίς πραγματοποιήσεις κανενός είδους, σ’ ένα Γαλαξία αναρίθμητων και νεφελωδών ρεμβασμών. Κάθε πράξη τους φαίνεται ελάττωση και κάθε πραγματοποίηση περιορισμός. Ό,τι οι άνθρωποι αυτοί θα ‘θελαν για να αισθάνονται πως ζουν, για να βρίσκουν χαρά κι ομορφιά στη ζωή, θα ‘ταν η άμεση πραγματοποίηση κι ο αδιάκοπος μετασχηματισμός – χωρίς καμιά από μέρους τους προσπάθεια – όλων των πόθων τους, όλων των εικόνων κι όλων των καταστάσεων που δημιουργεί κάθε στιγμή η φαντασία τους κι η ψυχική τους, κάθε φορά, διάθεση.
Ό,τι θα ‘θελαν θα ‘ταν να ζουν αδιάκοπα σ’ ένα κλίμα παραμυθιών – ελεύθεροι από τους περιορισμούς του χρόνου και του διαστήματος, ελεύθεροι ακόμα κι από τους περιορισμούς του ίδιου του κορμιού τους: να ‘ναι μέσα στο μεγάλο εκείνο πλοίο που περνάει στο βάθος του θαλάσσιου ορίζοντα, όταν αυτοί βρίσκονται στην παραλία, να ‘ναι καθισμένοι στο κατώφλι στης ανθισμένη εκείνης βίλλας, που τη βλέπουν περνώντας μ’ ένα τραίνο, να μεταμορφώνονται σε πρόσωπα της ιστορίας και του θρύλου, να μεταφέρονται στιγμιαία από έναν τόπο σε άλλο κι από μια κατάσταση σε άλλη, να ζουν εξαίσιες περιπέτειες και μοναδικούς έρωτες, να ‘ναι, τέλος, ό,τι λαχταρούσε ο Άγιος Αντώνιος του Φλωμπέρ – όλο το πνεύμα κι όλη η ύλη, δηλαδή θεοί – «και να ‘ναι η κάθε ημέρα τους κι ένα καινούριο θάμα».
Δεν πρόκειται για τρελούς, γιατί ό,τι οι άνθρωποι αυτοί ονειρεύονται και ποθούν ήταν ένας καιρός που το έζησαν αληθινά. Αν σήμερα το βλέμμα τους είναι πένθιμο, είναι γιατί δεν ξαναβρίσκει τις λαμπρότητες και τις μαγείες που άλλοτε το φώτιζαν. Αν όλα τους φαίνονται ανούσια, είναι γιατί έχουν ζωηρή ακόμη στα χείλια τους τη γεύση ενός συμποσίου εξαίσιου. Αν έχουν το ύφος εξόριστων, είναι γιατί στ’ αλήθεια ειν’ εξόριστοι: είναι έκπτωτοι άγγελοι, που διατηρούν τη νοσταλγική ανάμνηση ενός χαμένου παράδεισου. Ο χαμένος αυτός παράδεισος είναι ο κόσμος της παιδικής τους ηλικίας, ο γοητευτικός και μυστηριώδης τόπος της τέταρτης διάστασης.
Στον τόπο αυτό ο χρόνος είναι άγνωστος και το διάστημα δεν αποτελεί εμπόδιο. Τα σύνορά του αγγίζουν από τη μια πλευρά την πραγματικότητα κι από την άλλη χάνονται μέσα στο απέραντο βασίλειο του φανταστικού, τόσο που φανταστικά και πραγματικά να μην ξεχωρίζουν, αλλά να παίρνουν το ένα τη μορφή του άλλου. Η ζωή εκεί δεν είναι μια κατάσταση που υπάρχει και που στέκει αντίκρυ στον άνθρωπο, που ο άνθρωπος έχει να την αντιμετωπίσει – είναι μια αδιάκοπη προέκταση του εαυτού του, κάτι σαν την προέκταση ζωντανών σκιών στο λευκό και παρθένο πανί του κινηματογράφου.
Κάθε τι εκεί μπορεί, χωρίς να χάσει την πραγματική του υπόσταση, να παίρνει τα πιο ποικίλα σχήματα και τις πιο παράδοξες οντότητες, χωρίς κι αυτές να ‘ναι λιγότερο πραγματικές. Κάθε βήμα εκεί, είναι και μια ανακάλυψη, κι όμως ο τόπος αυτός διατηρεί πάντα το γοητευτικό, κι ανησυχαστικό μαζί, μυστήριο του ανεξερεύνητου, γιατί είναι σ’ αέναο μετασχηματισμό. Αλλά ό,τι είναι ακόμα πιο θαυμαστό στον κόσμο αυτόν είναι η γεύση της μαγείας που έχει κανένας απ’ όλα, κι απ’ όλες τις στιγμές, η εντατικότητα και το θάμπος της ζωής του. Τίποτε, τίποτε στον κόσμο της πραγματικότητας δεν μπορεί να δώσει την ίδια παλμώδη χαρά, τον ίδιο γλυκασμό ευτυχίας!
Όλοι μας ζήσαμε στον τόπο αυτό. Οι άνθρωποι όμως που γι’ αυτούς μιλώ δεν στάθηκαν απλοί του μόνο υπήκοοι, όπως οι περισσότεροί μας. Γεννημένοι με μια ψυχή πιο αγνή και με μια φαντασία πιο δυνατή, υπήρξαν οι εξερευνητές κι οι βασιλιάδες του. Πήγαν μακρύτερα απ’ όλους μας, είδαν θαυμαστότερα οράματα, χάρηκαν εντονότερα, δημιούργησαν περισσότερα. Γιατί για να χαρεί κανένας τον παραμυθένιο κόσμο σ’ όλη του την ομορφιά και σ’ όλη του τη μαγεία, δεν αρκεί να ‘ταν κανένας παιδί στην ηλικία. Πρέπει και να τον έχουν προικίσει οι Μοίρες μ’ εξαιρετική ευαισθησία, μ’ απεριόριστη φαντασία και, πάνω απ’ όλα, με μιαν ικανότητα αυταπάτης ανεξάντλητη.
Οι άνθρωποι που γι’ αυτούς μιλώ είχαν αυτά τα χαρίσματα. Κι αν σήμερα περιφέρουν στη ζωή την πικρία, την αθεράπευτη μελαγχολία και την υπερηφάνεια εξόριστων, όταν όλοι οι άλλοι εμείς ζούμε σαν μετανάστες, αν ονειρεύονται αδιάκοπα τα υπέρμετρα, όταν όλοι οι άλλοι εμείς έχουμε συνθηκολογήσει, είναι γιατί διατηρούν ακόμα την ευαισθησία και τη φαντασία που είχαν όταν ήταν παιδιά, ενώ έχουν χάσει – αλίμονο! – την ικανότητα της αυταπάτης!

Από το βιβλίο του «Αποχρώσεις» εκδόσεις βιβλιοπωλείου της Εστίας.

Ευχαριστώ πάρα πολύ τον πολυαγαπημένο κ.Β.Π.Καραγιάννη που μου χάρισε με αφιέρωση το εν λόγω βιβλίο όταν του ομολόγησα τη βαθιά αγάπη μου για τον Κ.Ουράνη.

Το άλλοθι των επτά χρόνων ένοχης σιωπής μιας ολόκληρης χώρας…

Εν έτει 2000

Όταν μεγάλωσε, έμαθε

πως ο πατέρας του

ήταν κι αυτός,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο

Η θεία του η Λιλή,

ο θείος του ο Μιχάλης,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.

Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,

όλες οι γνωστές της μαμάς,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο…

Τώρα κάθε πρωί,

καθώς κατηφορίζη την οδό Πατησίων

κι αντικρύζη την καγκελλόπορτα

την κλεισμένη «εις μνήμην»,

στριφογυρίζει στο νου του

η ίδια απορία:

«Πως διάβολο χώρεσαν

όλοι αυτοί εδώ μέσα;..»

Από τα «Αντιστασιακά» του Φαίδρου Μπαρλά – Άπαντα, εκδ.1980- ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελίδα 187

The «Blue-Flag 2015» Training Exercise Has Come to an End in Israel

logo (1)

Ολοκληρώθηκε στις 29 Οκτωβρίου η Blue Flag 2015, την οποία διοργάνωσε η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία. Μαχητικά αεροσκάφη από το Ισραήλ, την Ελλάδα, την Πολωνία και τις ΗΠΑ συμμετείχαν στη μεγαλύτερη αεροπορική άσκηση που διοργάνωσε ποτέ το Ισραήλ. Διήρκεσε δύο εβδομάδες και περιελάμβανε 245 εξορμήσεις, 102 μέλη πληρώματος καθώς και 54 αεροσκάφη,με σκοπό αφενός τον εγκλιματισμό στην αεροπορική βάση Ouvda, και αφετέρου μια πολύπλοκη εκστρατεία εναντίον «εχθρικών δυνάμεων» τον ρόλο των οποίων έπαιξε η ισραηλινή μοίρα των «Flying Dragons».

Hundreds of participants, dozens of aircraft and one Airbase: the largest aerial training exercise in the history of the IAF has come to an end and elevated its participants to new heights

Written by: Shachar Zorani, Eylon Tohar and Eliyah Levitan | Translation: Ohad Zelter-Zubida

The largest aerial training exercise in the history of the IAF has come to an end: 245 sorties, 102 aircrew members, 416 technicians, administrative and support workers and 54 aircraft from all over the world took part in the «Blue-Flag 2015» training exercise, and practiced complex combat scenarios in unexpected weather conditions, in extremely high intensity and in multiple different languages.

The «Blue-Flag» is a comprehensive international training exercise held for the second time this year, with the participation of the United States Air Force, the Polish Air Force, the Hellenic Air Force and other foreign Air Forces. The goal of the exercise is to simulate extreme combat scenarios and fly in coalition as realistically as possible.

Περισσότερα εδώ : www.iaf.org.il/4426-45512-en/IAF.aspx στην επίσημη ιστοσελίδα της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας.

Βέβαια οι δικοί μας αλήτες των ΜΜΕ δεν ανέφεραν τίποτε για το σημαντικότατο αυτό γεγονός, της συμμετοχής μας δηλαδή σε κοινή άσκηση με την κορυφαία πολεμική αεροπορία του κόσμου. Ποιός έχει την ύψιστη τιμή να πετάξει επάνω από τα ισραηλινά εδάφη, επάνω από την έρημο Οuvda ; Ποιός έχει την τιμή να πετά πάνω από το Ισραήλ δίπλα σε ισραηλινούς πιλότους και να προσγειώνεται δίπλα σε κορυφαία πληρώματα με τεράστια εμπειρία;

Ποιός θυμάται πριν χρόνια τη συμμετοχή των ελληνικών Canadair σε πυρόσβεση στο Ισραήλ, όταν έκαναν βύθιση και απόρριψη νερού σε ύψος που άφησε άφωνους τους ισραηλινούς; Oι οποίοι παρασημοφόρησαν τα πληρώματά μας με το μεγαλύτερο μετάλλιο που απονέμει το κράτος του Ισραήλ σε μη ισραηλινούς, από τον ίδιο τον υπουργό άμυνας;

Είχαμε σημαντικότερες ειδήσεις, όπως το γεγονός πως βολευτής του κυνοβουλίου εδάρη από φασιστοειδές, πως άλλαξε κόμμωση η Μενεγάκη, πως έχασε κιλά παρουσιάστρια… Αίσχος !

Kαι για τα βίντεο εδώ : www.iaf.org.il/4426-45513-en/IAF.aspx

Πηγές : http://www.huffingtonpost.gr , http://www.iaf.org.il