Ποίηση εναντίον φιλοσοφίας

   «Πολύ κοντινά ακόμα στη φύση, είναι τα ξαδέλφια του ανέμου και της θάλασσας : τα ψελλίσματά τους προσφέρουν, σ’ όποιον ξέρει να τα καταλάβει, διδάγματα πλατειά κι’  αόριστα.

   Ο παππούς μου είχε κάποτε διασχίσει τη λίμνη της Γενεύης, με συνταξιδιώτη τον φιλόσοφο Ανρί Μπεργκσόν: » Ήμουν τρελλός από ενθουσιασμό, έλεγε, τα μάτια μου δεν μου φτάνανε, για να θαυμάσω τις αστραφτερές χιονισμένες βουνοκορφές, για να παρακολουθήσω τους αντικατοπτρισμούς του νερού. Ο Μπεργκσόν, όμως, καθισμένος πάνω σε μία βαλίτσα, δεν ξεκόλλησε το βλέμμα του απ’ τα πόδια του.

   Το συμπέρασμα που έβγαζε απ’ αυτό το ταξιδιωτικό επεισόδιο, ήταν πως ο ποιητικός στοχασμός ήταν προτιμότερος απ’ τη φιλοσοφία.»

jean-paul_sartre_french_existentialist_writer_philospher_playwright-htm

   Αυτά γράφει ο Σαρτρ στις «Λέξεις» του. Και μονάχα αυτό το βιβλίο να έγραφε νομίζω πως θα του άξιζε το Νόμπελ. Είναι η επιτομή της αποδόμησης των προτύπων και της πατρικής φιγούρας-ήδη ήρθε και η δική μου σειρά! Μαγικό…

   Αναλογιζόμουν την παραπάνω αξέχαστη φράση-που τόσο με είχε εντυπωσιάσει-καθισμένος με το γιο μου ψηλά επάνω από τη λίμνη το Σ/Κ και κοιτάζοντας τα απέναντι βουνά και τη γαλήνια επιφάνεια του νερού που την μαχαίρωναν τα πουλιά κάθε τόσο.

   Η φωτογραφία είναι από το http://www.aformi.gr

Το άλλοθι των επτά χρόνων ένοχης σιωπής μιας ολόκληρης χώρας…

Εν έτει 2000

Όταν μεγάλωσε, έμαθε

πως ο πατέρας του

ήταν κι αυτός,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο

Η θεία του η Λιλή,

ο θείος του ο Μιχάλης,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.

Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,

όλες οι γνωστές της μαμάς,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο…

Τώρα κάθε πρωί,

καθώς κατηφορίζη την οδό Πατησίων

κι αντικρύζη την καγκελλόπορτα

την κλεισμένη «εις μνήμην»,

στριφογυρίζει στο νου του

η ίδια απορία:

«Πως διάβολο χώρεσαν

όλοι αυτοί εδώ μέσα;..»

Από τα «Αντιστασιακά» του Φαίδρου Μπαρλά – Άπαντα, εκδ.1980- ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελίδα 187

Ποιός, ἆρα γε, αὐριανὸς ἔφηβος ποιητὴς θὰ ὀ ν ε ι ρ ε υ τ ῇ στὸν τάφο τοῦ Ἔλιοτ …

Μνημόσυνο γιά τόν Οὐάϊλντ

Εἶναι μὲς στοὺς νεκροὺς ὁ περισσότερο νεκρός·
κι ἀκόμα: ὁ πιὸ ἀσύγχρονος, ὁ πιὸ ξένος, ὁ πιό ἐχθρικός!
Ὑπῆρξε εὐφυής·
Καὶ ὁ δικός μας καιρὸς θεωρεῖ τὴν εὐφυῒα παράπτωμα.
Ὑπῆρξε εὐφραδὴς ·
κ’ ἡ ἐποχὴ μας βαριέται τὶς εὐφράδειες.Ὑπῆρξε ἄπιστος καὶ σκεπτικιστής·
κ’ ἐμεῖς διαθέτουμε ἀποθέματα πίστεως
γιὰ λεγεῶνες ὁλόκληρες εἰδώλων!
Ὑπῆρξε ἀτομιστής·
κ’ ἐμεῖς πρεσβεύουμε ὅτι ἐκεῖνο πού προέχει εἶναι τὸ σύνολο.
Ὑπῆρξε ἐλεύθερος καὶ ἀπροκατάληπτος·
κ’ ἐμεῖς καῖμε λιβάνι καὶ θυσιάζουμε ζωὲς
στὸ Φανατισμὸ καὶ στὸ Δόγμα!
Ὑπῆρξε ἐπιτηδευμένος·
κ’ ἐμεῖς— μὲ πρωτοπόρο τὴν ἀμερικανικὴ νεολαία —
θεσπίσαμε τὴν ἁπλότητα !..Ὑπῆρξε ἕνας «συγγραφεὺς παρακμῆς»
κ’ ἡ ἐποχή μας —
ἐποχὴ ἐσχάτης παρακμῆς —
ἀποστρέφεται τοὺς «συγγραφεῖς τῆς παρακμῆς»
καὶ ἀναζητεῖ «τὸ ἀδιαβλήτως πρωτόγονο ἔργο»,
ὅπως ἡ ντελικάτη ἐκφυλισμένη κυρία
ἀναζητεῖ «τὸν ἀδιαβλήτως πρωτόγονο ἄντρα»:
τὸν πυγμάχο ἢ τὸν τσοπάνη…
Συγγραφεὺς τῆς ἐποχῆς μαςεἶναι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης!
Ζωγράφος της:
ὁ τσολιὰς Θεόφιλος Χατζημιχαήλ!..

Ἦταν ὁ τελευταῖος μίας ἐκλεκτῆς λεγεώνας…
Μίας λεγεώνας ἀπὸ ποιητές, πού τὸ ἔργο τους δὲν ἐστάθηκε
παρὰ ἡ ἀντανάκλαση τῆς ζωῆς τους-
μιᾶς ζωῆς ὅλης Ἔνταση, Ἔπαρση, Μεγαλεῖο, Μαρτύριο.
Ποιός, ἆρα γε, αὐριανὸς ἔφηβος ποιητὴς
θὰ ὀ ν ε ι ρ ε υ τ ῇ στὸν τάφο τοῦ Ἔλιοτ –
τοῦ γραφειοκράτη αὐτοῦ τῆς Ποιήσεως,
τοῦ ἀψόγου ἀστοῦ;..

Ποιὸν θὰ συνεπάρουν
Οἱ παραπομπὲς κ’ οἱ ὑποσημειώσεις του –
ἡ λατρεία του γιὰ τὸ καλῆς ποιότητος τυρί,
ἡ νοικοκυρεμμένη καὶ συμμορφωμένη ζωή του ;..

Δὲν μπορεῖ πιὰ κανεὶς νὰ παρομοιάσῃ
τοὺς ποιητὲς μὲ τοὺς ἄλμπατρος –
τοὺς πρίγκιπες αὐτοὺς τῶν νεφῶν
πού τὰ γιγάντια φτερά τους
τοὺς ἐμποδίζουν
νὰ περπατᾶνε…Οἱ ποιητὲς τοῦ καιροῦ μας περπατᾶνε θαυμάσια,
χωρὶς νὰ τοὺς ἐμποδίζουν «τὰ γιγάντια φτερά τους»·
αὐτά, τ’ἀνοίγουνε μόνο στὸ σπίτι,
γιὰ νὰ γράψουν
-ὅποτε ἐπιτρέπουν
καὶ στὸ φυλακισμένο τους «ὑποσυνείδητο» νὰ βγῇ ἔξω
νὰ πάρῃ λίγον ἀέρα
καὶ νὰ πῇ στὸ χαρτὶ
ὅσα πράγματα δὲν εἶναι φρόνιμο
κανεὶς νὰ τὰ λέῃ στὸ δρόμο…
Ἄλλα δὲν εἶχαν πάντα οἱ ποιητὲς μιὰ τέτοια «σύνεση»…

Σήμερα, εἶναι μὲς στοὺς νεκροὺς ὁ περισσότερο νεκρός…
Δὲν ξέρω,
ἂν ζοῦσε ἀνάμεσά μας,
θὰ δυνάμωνε ἢ θὰ στέρευε ἡ εἰρωνεία στὰ χείλια του;
Δὲν ξέρω τί θὰ γινόταν
ἂν τὸν καταδικάζαμε νὰ πηγαίνῃ σ’ ἀμερικάνικα φίλμς
-ἢ νὰ παρακολουθῇ κομμουνιστικὲς διαδηλώσεις…
Ἀλλά μοῦ φαίνεται πὼς τὸν βλέπω –
μὲ τὸ ἀλαζονικὸ ἡλιοτρόπιο νὰ τοῦ σκιάζη τὸ πέτο,
μὲ τὴν ἀγέρωχη λάμψη τῆς Μεγαλοφυῒας στὸ βλέμμα —
νὰ σκάῃ σὲ μεγάλα,
σὲ τεράστια γέλοια !…

Φαίδρος Μπαρλάς. Από το ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ «ΑΠΑΝΤΑ» σε. 212-213, εκδ. ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

p8770